Słowa są proste gdy językiem jest miłość #12

no hej .xd 

*

Usiadliśmy na ławce i pogadaliśmy, opowiedział mi jak to wszystko się stało, jak mi to opowiadał miałam ochotę go własnymi rękami zabić, ale postrzymywałam się.

- niewiem jak. Ale chce zmienić swoje życie właśnie dziś, właśnie teraz. - powiedziałam.

- do czego zmieżasz ? - zapytał pięknooki chłopak.

- chciałabym bym wyjechać stąd. 

- co ? ale gdzie ? - zapytał Louis.

- niewiem, za dużo rzeczy mi tutaj przypominasz, nie dam rady.. - powiedziałam.

- czyli że to już koniec ?- zapytał Louis.

Spojrzałam na niego, patrzałam jak lecą mu wielkie strumienie łez z oczu.

To był dla mnie okropny widok , ale nie miałam wyboru.

- Nikola, nie odchodź. Dotyk twojej dłoni, zapach twoje ciała, przy tobie byłem bogiem, żadna inna już tak na mnie nie działa. Słowa nie potrafią wyrazić, jakim uczuciem cię darze.

- ale Louis czy ty nie rozumiesz, że ja potrzebuję spokoju ? potrzebuje przemysleć czy to jeszcze ma przyszłość.

- dobrze, poczekam na ciebie, dzień, dwa, może tydzień, miesiąc a nawet rok, ale wiedz że nigdy cię nie okłamałem i kocham cię, więc poczekam, choć mialbym czekać wieczność. - powiedział.

- Wyjeżdżam do Paryża, jak przyjadę powiem ci co o tym wszystkim myślę. - powiedziałam.

- ile mam czekać ?

 -  z miesiąc, może dwa.. 

odeszłam bez słowa.

Pojechałam do domu, spakowałam swoje rzeczy, porozmawiałam z Kasią i Liamem, pożegnałam się i wyleciałam.

Powoli zaczynam nowy rozdział w życiu o nazwie 'bez niego' .

Powoli zaczynam się ogarniać, To znaczy próbuje, chce aby było tak jak przed tym wszystkim co się wydarzyło, oczywiście nie chcę i nie zapomne o nim. 

Doleciałam do Paryża, piękne miasto, miałam tutaj ciocie, więc u niej chwilowo zamieszkałam, chciała wiedzieć co mnie sprowadza ale milczałam.

Był wieczór, spacerując koło wierzy Eiffla [ czy jak to tam się pisze ].

Słysze głos, głos który już kiedyś słyszałam, wykrzykujący moje imię i nazwisko, po tym zaś słowa "kocham cię" było to słychać na cały paryż, gdyż ten ktoś krzyczał z tej wierzy.

Łzy mi leciały z oka, niewiedziałam kto to, szybko weszłam na wierze i zobaczyłam Louisa.

Stanełam nie wydobywając z siebie żadnego głosu i ruchu.

Gorsze to niewiedzieć czego się chce od życia i gubić się w uczuciach.

- Nikola znalazłem cię ! - powiedział i przytulił mnie, odepchnełam go chodź przyznam że tego mi brakowało.

-  zostaw mnie - powiedziałam.

Zrobił smutną minę, którą zawsze mnie uwodził, smutna mina szczeniaczka zawsze na mnie działała.

- czego chcesz ? - zapytałam.

Łza leciała mu z polika, nie mógł wydusić z siebie żadnego słowa.

- nie widziałem cię kilka dni, chciałbym wiedzieć co u ciebie, i ps. Tęsknie za tobą. - wreszcie coś z siebie wykrztusił.

- Louis, ja też tęsknie, ale niewiem czy twoje kocham jest dokońca szczere.

- ależ oczywiście że jest, niewiem co jeszcze mam zrobić, żebyś mi uwierzyła.

- pokaż mi to, pokaż że jest o co walczyć, że to ma sens , udowodnij - krzyknełam.

- niewiem czy to odpowiedni moment, ale ja Cię kocham i kochać będę, za twój dotyk oddałbym wszystko. Nikola, zostaniesz panią Tomlinson ? - zapytał i wyciągnął pudełko a w nim pierścionek.

- Oczywiście że bym chciała, kocham cię, nie mogę przestać o tobie myśleć, , dałeś mi wszystko, najpiękniejsze chwile w moim życiu były spędzone właśnie z tobą, byłeś przy mnie kiedy cie potrzebowałam, ale to nie jest chyba odpowiedni moment na to. - powiedziałam.

Louis otarł mi łzy, które spływały po moim poliku, były prawie niewidzialne a on je zauważył, był mężczyzną o którym każda, marzyła, a ja odrzuciłam jego zaręczyny.

Wtedy nie miałam szacunku do siebie, za to.

żałowałam.

Po 5 minutach milczenia odezwałam się.

- wiesz.. Co byś zrobił gdybym się zgodziła ? - zapytałam.

- nie sposób określić mojej radości, ale jeśli chcesz znać prawdziwą odpowiedź to krzyknął bym z wierzy że  mój cały świat przyjął moje zaręczyny. - odpowiedział i uśmiechnął się nieśmiale.

- jestem twoim całym światem ? 

- a nawet czymś więcej.. - powiedział.

Pozwoliłam mu się pocałować, nasz pocałunek trwał ponad 5 minut, czułam się tak bezpiecznie w jego ramionach.

- Będe tutaj jutro o 18. Mam nadzieję że się spotkamy. - powiedział.

Weszłam do domu, wziełam kąpiel, grzebiąc w kieszeniach spodni wyciągnełam z nich pierścionek który mi dawał. z karteczką z napisem . " I tak jest twój " 

Łza popnyła mi z oka.

Nazajutrz o 18, poszłam gdy go zobaczyłam odrazu rzuciłam się mu na szyję, krzycząc 

- TAK, TAK !!! . 

- ale co ? - zapytał śmiejąc się

- wyjdę za ciebie głupku !! - krzyknełam i wtopiłam się w jego usta.